Heet water, lange weg

Ik ben alweer terug in Tokyo, na vandaag meer dan 7 uur in de trein te hebben gezeten. Morgen is het tijd om souvenirs en andere boodschappen in de kopen. Achteraf bleek dat er in Beppu toch nog redelijk wat te beleven was en we hebben ons er nog goed vermaakt…

20110805-003426.jpg

20110805-003459.jpg

20110805-003517.jpg

In Beppu hebben we ‘s avonds nog een bezoek gebracht uit het oudste onsen uit de stad. Opzich was het wel een grappig badhuis, maar vrij klein en vrij apart dat er gewoon een raam open stond zodat iedereen naar binnen kon kijken. Ook de locatie in nogal een achterstandswijk maakte de ervaring compleet. Maar zoals in elke plaats op de wereld kwamen we ook hier een Nederlander tegen, waar we nog even mee zijn gaan kletsen.
Hierna wilden we een keer met z’n allen yakiniku, Japanse barbecue, gaan eten. Het concept van het zelf grillen van je eten boven een vuurtje en in kleermakerszit rond de tafel zitten was erg leuk, maar het ging ons meer om de beleving dan echt uitgebreid te gaan zitten eten en na wat kleine hapjes zijn we er vandoor gegaan. Aan meer dan een wandeling door het centrum en toch nog even wat eten ben ik die avond niet meer toegekomen.

Voor de volgende dag had ik mijn twijfels of er wel genoeg te doen zou zijn, maar dat bleek ongegrond. We zijn met de trein op weg gegaan naar een aantal van de Hellen van Beppu, onsen die niet geschikt zijn om te baden maar leuk zijn om naar te kijken.
De eerste hel die we bezochten was eigenlijk een geiser, zoeen die je ook in het Yellowstone Park kunt vinden. Eens in het half uur kwam daar een flinke straal heet water en stoom uitzetten. Leuk om een keer gezien te hebben.
De volgende hel was een kokend meer, maar de rode kleur maakte het pas echt de moeite waard om het te bekijken. De modder, die voor de rode kleur zorgt, moet eens in de zoveel tijd met de hand worden verschoven om ‘explosies’ te voorkomen. Wonderbaarlijk genoeg gaan mensen in bootjes het meer op om met een soort bezems dit manueel te doen. En dan maar hopen dat je er niet in valt…
Er was ook een soort van voetenbad aanwezig, waar we onze vermoeide voeten even in konden laten rusten. Dit hadden we wel nodig aangezien we hierna nog een stuk verder liepen om een gratis onsen ergens in de bergen op te zoeken. De kaart die we meehadden was behoorlijk optimistisch weergegeven en absoluut niet op schaal, dus na een uur te hebben gelopen en maar twee centimeter op de kaart te zijn opgeschoten, besloten Bob, Robert en Lucas terug te gaan lopen naar de kust om vanaf daar naar het hostel toe te lopen. De rest had nog wel zin in een eindje lopen en is dan ook verder de berg opgelopen. Nadat de afstand op de kaart ons wederom had misleid, kwamen we dan toch echt het bordje met de juiste namen van de verschillende onsen tegen en wisten we dat we op de juiste route zaten. Maar vanaf daar kwamen we direct allerlei borden tegen die spraken over een gevaarlijk gebied vanwege een misdrijf, waar je het beste niet in je eentje en vooral niet ‘s avonds in moest lopen. Maargoed we waren met vier dus we waren niet bang. We wilden graag de hoogst gelegen onsen hebben dus liepen we in de richting van 鍋山の湯 (warm water van de panberg) en na een behoorlijk stuk lopen kwamen we uiteindelijk bij een dicht hek terecht :( . Afgesloten wegens een ernstig misdrijf. Had dat even aan het begin van de berg verteld…
Dus liepen we weer de berg af om op de t-splitsing naar de andere gratis onsen te gaan. Een pokkeeind verder was het inmiddels al half 4 ‘s middags en vroegen we ons af of het allemaal nog wel klopte. Ineens kwam er een motor langs en we vroegen aan de bestuurder of we in de buurt waren. En ja, na 50 meter waren we er dan eindelijk, een van de mooiste onsen die je je kunt bedenken.
We hadden de keuze uit een heet, heter, nog heter en nog heter bad (we begonnen natuurlijk in de eerste) die allemaal wel aangenaam waren. Er zaten nog wat Japanse lui, waar ik nog even wat mee gepraat heb en die erg onder de indruk waren van mijn blonde en Tommy’s gevlochten haar. Toen ik vroeg welke bus er vanuit het dorpje reden kreeg ik aangeboden of we misschien interesse hadden in een lift naar het station van Beppu, zo’n 100 meter van ons hostel af. Daar hebben we natuurlijk dankbaar (met klompjes en een lading Haagse Hopjes als tegenprestatie) gebruik van gemaakt. Onderweg vertelde onze bestuurder overigens wel de reden dat we niet naar het andere onsen konden. Het blijkt dat er eind vorig jaar een vrouw is vermoord! Misschien een goede locatie voor CSI?

Vandaag bestond uit het inpakken van de tassen en zo’n 1050 km reizen met de trein. Dus heel veel interessants is er vandaag niet gebeurt. We zitten weer in een hostel van dezelfde keten als van ons eerste hostel in Japan, maar ik moet zeggen dat die andere toch wel beter is. Het rare snuitergehalte is hier iets hoger. Wel zijn we met z’n allen gezellig kaitenzushi (sushi op de lopende band) gaan eten wat erg goed smaakte, trouwens de eerste sushi voor mij in Japan (het blijft een luxeproduct).
Verder heb ik de treinreis van hier naar het vliegveld uitgezocht. Omdat Robert om 10.45 gaat vliegen en tweeenhalf uur van tevoren aanwezig moet zijn, moeten we al om 07.07 bij de metro staan :| . Morgen zal dus vrijwel volledig worden besteed aan inkopen doen en tassen inpakken. Dus waarschijnlijk is dit helaas de laatste blog vanuit Japan!

Posted from Sumida, Tokyo, Japan.

2 thoughts on “Heet water, lange weg

  1. Als je nog tijd hebt om dit te lezen: Een goede reis gewenst aan allen.
    We gaan trouwens morgen weer verder, eerst Wilco ophalen in Fumel dan door naar (een waarschijnlijk nat) Limoges.

Leave a Reply to Nicole en Erik Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>