Kyoto leren kennen

Er is hier zoveel te doen dat ik er haast niet aan toe kom om mijn blog te updaten. De frequentie waarmee ik hier berichten op zet is dan ook gehalveerd.
De laatste twee dagen hebben we gespendeerd in Kyoto, de oude hoofdstad van Japan. Er is hier vooral oud schoon te bezoeken, maar er was ook plaats voor nieuw amusement.

20110725-220003.jpg

Iedereen had behoorlijk wat slaap nodig nadat we de Fuji-berg hadden beklommen. Zelfs toen iedereen wakker was en we wat hadden ontbeten, kampte ieder nog wel met lamme benen en sommigen met ernstige blaaractiviteit op zijn voeten. Maar dat is natuurlijk geen reden om er niet op uit te gaan.
Allereerst zijn we vertrokken naar het keizerlijk paleis van Kyoto. Hier kunnen we een rondleiding volgen om dit paleis vanbinnen te bekijken. Maar al gauw bleek dat ons gevoel voor tijd aardig is verzwakt door het vakantiegevoel. Rondleidingen worden alleen gegeven op doordeweekse dagen, dus op zondag kon niemand ons van dienst zijn. We besloten om dan maar in het park op het paleis rond te lopen, waar jong en oud volkssport nummer een (Honkbal) aan het practiseren was. Na een prachtig rondje door het mooie park zijn we de metro weer ingestapt naar een heus kasteel.
In Kyoto bevinden zich behoorlijk wat monumenten die op de UNESCO World Heritage lijst staan. Het Nijo-kasteel is daar een van. Het kasteel bestaat uit een oud ontvangstvertrek van de Shogun, zijn vertrek en een aantal mooie tuinen met bijzondere bomen. Noemenswaardig is dat het Shogunaat hier ook is opgeheven.
Wat wel opvalt en ook vandaag weer is geconfirmeerd dat Kyoto veel toeristischer is dan Tokyo. Vooral ook wat oudere toeristen, dus leeftijd 30-60, zoeken hier hun toevlucht. In Tokyo kwamen we sporadisch westerlingen tegen, hier komen ze bij bosjes. Dat is toch wel jammer; het gevoel om buiten te staan was ik wel gewend, maar nu worden we ook zo behandeld.
Hoewel het kasteel erg mooi was spreken in dit geval de foto’s toch meer dan een groot verhaal dat ik hier kan opschrijven. Daar zullen jullie dus maar even op moeten wachten.
Na het bezoek aan het kasteel zijn we de metro weer ingestapt (we hadden toch een dagkaart) en zijn we verder gegaan naar het mangamuseum om wat moderne cultuur op te snuiven. Achteraf gezien was de entreeprijs misschien wat hoog, maar ik heb me prima vermaakt. Toch was het meer een bibliotheek dan een museum. Elke verdieping stond vol met manga die je gewoon mocht pakken en kon lezen. Duizenden boekjes van honderden auteurs en van verschillende jaren. Helaas allemaal in het Japans.
De tentoonstelling over manga zelf was slechts een kamer… dus dat was erg jammer. Hoewel de storyline van deze hoofdtentoonstelling erg goed in elkaar zat, had dat wat mij betreft wel over het gehele museum mogen worden uitgesmeerd. Er was nog wel een erg leuk toneelstuk van iemand die een ‘mangaboek’ voordroeg (steeds plaatjes verschuivend) met allerlei verschillende stemmen. Hij speelde ook nog wat op een Shamisen.
Na wat eten zijn we weer terug naar het hostel vertrokken en zijn Tommy en ik ‘s avonds nog door een rustiek straatje, Pontocho, van Kyoto gelopen. Hoewel er nog wel een sense van het oude leven van Japan hangt lijken de prijzen wel dubbel te zijn geinflateerd. Alweer teken van hoog toerismegehalte ter plaatse.
Wat veel leuker is dat we parallel aan deze straat een soort bestrate zandbank is, waar ‘s avonds veel jongeren verzamelen. Er was ook live cheezy muziek. Hier zijn we dus nog een ruim uur blijven plakken.

Vandaag hebben we de filosofenwandeling gemaakt. Dit is een wandeling die langs een behoorlijk aantal tempels loopt en vroeger door een bepaalde filosoof dagelijks werd gelopen. Bij een van de tempels was een mooie zentuin om helemaal rustig van te worden.
Na de wandeling zijn we nog wat rond blijven hangen in Gion, een oud amusementsdistrict van Kyoto. Vroeger was dit de plek waar Geisha en Maiko (Geisha in de leer) woonden en werkten. Nu kom je ze niet vaak meer tegen. Toch hebben we er een aantal gezien op weg naar een tempel die een prachtig uitzicht geeft op de stad. Helaas was de eerste groep Maiko nep: je zag duidelijk dat ze pruiken droegen en eentje zakte bijna door haar enkel door de hoge, houten, slipperachtige schoenen die Geisha gewend zijn te dragen.
Op de terugweg van de tempel, waar je overigens meer toeristen dan Japanners zag – dat is nog niet voorgekomen, zagen we een Geisha lopen die er al een stuk echter uitzag. Toch twijfelen we over de echtheid, omdat er een cameraploeg achter haar aanliep.
Na wat te zijn gaan eten is er voor mij verder niets meer gebeurd dan deze blog te typen. Wellicht kunnen we morgen wel terecht in het keizerlijk paleis, dus binnenkort meer daarover!

Posted from Kyoto, Kyoto Prefecture, Japan.

One thought on “Kyoto leren kennen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>