From A-Bomb site to A-Bomb site

De dagen gaan helaas veel te snel voorbij, ik wil er eigenlijk niet aan denken maar aanstaande zaterdag moeten we alweer het vliegtuig naar Nederland in.

20110801-095820.jpg

20110801-095929.jpg

20110801-100139.jpg

Eergisteren ben ik de hoofdattractie van Hiroshima gaan bezoeken: het Vredespark en het bijbehorende museum. Het vredespark is erg rustgevend aangelegd, maar geeft natuurlijk goed zicht op praktisch het enige gebouw dat nog overeind is blijven staan na de bom.
Ik vond het trouwens behoorlijk treurig dat er mensen groepsfoto’s gingen maken met de monumenten in het park, alsof ze op bezoek waren bij Goofy in Disneyland. Maar goed, iedereen heeft natuurlijk zijn eigen beleving van vrijheid.
Maar wat toch echt de meeste indruk op mij heeft gemaakt was het museum. Niet iedereen wilde mee, maar voor de prijs kon je het eigenlijk niet laten.
Het was erg indrukwekkend om te zien wat de voorgeschiedenis aan de aanval was en wat een afgrijselijke destructieve kracht deze had. Maar wat het meeste afkeer bij me opwekte was de belachelijke houding, argumentatie en het denken van de Amerikanen, zowel toen als nu. De eenvoud en egocentriciteit waarmee zij besloten over het lot van een hele stad, van duizenden mensen is absoluut verwerpelijk. Er was een brief te zien, ondertekend door Einstein, waarop aangespoord werd tot het maken van een atoombom. Er werd laten zien hoe Churchill en Roosenveldt gemakkelijk op een bankje in het park besloten het meest dodelijke wapen te gebruiken. En met welke reden? Hoewel het duidelijk was dat er een einde moest komen aan de oorlog, is het gebruik van de bommen nooit nodig geweest. Enkel het feit dat de Verenigde Staten voordeel wilden houden op de Sovjet Unie en dat ze anders ‘voor niets’ 2 miljard hadden uitgegeven aan onderzoek maakte dat ze voor het vernietigen van volledige steden vol onschuldige burgers kozen in plaats van het binnenvallen van het land, wat ze erna toch wel deden. Verwerpelijk.
En daar houdt het dus niet op. Er zijn sinds de bommen op Japan nog tal van kernwapenproeven geweest, terwijl duidelijk te zien was wat de ernstige gevolgen voor mileu en mens waren. In het museum zijn de brieven opgehangen die de burgemeester van Hiroshima gestuurd heeft naar wereldleiders, elke keer als in hun land een kernwapenproef is gedaan. Erg sneu om te zien dat zelf onder Obama nog wordt gewerkt aan het ontwikkelen van kernwapens.
De rest van het museum was ook interessant en liet vooral overblijfselen van de ramp zien, waaronder de gevolgen van straling en wat de gevolgen waren van de extreme hitte. Niet leuk om te zien, maar wel belangrijk.

Tommy en ik waren als enigen het museum in geweest en daar best lang gebleven, dus gelukkig waren de anderen al hun eigen kant op gegaan. We besloten om terug te gaan naar Miyajima, om op het eiland de shrine te bekijken die alleen bij eb te bereiken is. We zijn dus teruggelopen naar het station, waarbij we onderweg trouwens nog een aantal keer zijn gestopt bij muziekwinkels om de verdieping met vleugels de bekijken.
We waren betrekkelijk snel in Miyajima met het boemeltreintje en besloten aldaar fietsen te huren om over het eiland te kunnen crossen. Ook was het weer lekker warm dus konden we gelijk van de gelegenheid gebruik maken om te gaan zwemmen.
We zijn dus eerst gaan kijken bij de shrine die in het water staat. Het eiland Miyajima is een heilig eiland aangezien het Hiroshima beschermt van de woeste zee. Er is dan ook geen ziekenhuis op het eiland, omdat niemand er geboren worden of sterven mag. Maar er is natuurlijk wel een mooie tempel met bijbehorende shrine op gebouwd.
Hierna was het plan om een rondje om het eiland te gaan fietsen. Op een gegeven moment hadden we een erg mooi weggetje gevonden, met veel helligen en dalingen erin zodat we af en toe konden genieten van de afkoelende wind bij het omlaag gaan. Helaas was het geen pad geheel rond het eiland, maar stopte het pad om een gegeven moment. We zijn dus maar teruggegaan naar het strandje van de avond ervoor om daar nog even te zwemmen.
‘s Avonds was er een barbeque en nadien nog een groot hangebeuren, maar ik ben vroeg gaan slapen. Midden in de nacht werd ik nog wakker gemaakt door Bob die nog een hostel had weten te boeken. Kudos!

De dag erna hebben we afscheid genomen van het hostel in Miyajima en zijn we onze reis vervolgd naar Nagasaki, de zuidelijkste plaats waar we willen komen. We wilden eigenlijk een reservering hebben voor de Shinkansen, maar die plaatsen waren bezet. Dus zijn we gewoon bij de coupe met niet-gereserveerde plaatsen gaan staan en die bleek helemaal leeg te zijn! Helaas duurde het wel even aangezien we de sloomste Shinkansen hadden genomen, dus na zo’n 2 uur waren we dan eindelijk bij Hakata (zo noemen ze Fukuoka) aangekomen. Vanuit hier moesten we nog een trein nemen naar Nagasaki.
Op het station aangekomen merkten we al gauw dat we hier nog meer een attractie zijn dan in noordelijk Japan. Je wordt met grote ogen aangestaard en sommigen zwaaien (wij zwaaien natuurlijk terug). We vervolgden onze weg naar het hostel, wat 3 minuten van het station vandaan is, dus erg handig. Helaas was het helemaal uitgestorven toen we er waren en het duurde even voordat er iemand was (wat de zus van de eigenaar bleek) die ons de kamers kwam aanwijzen. Ze merkte meteen op dat er die avond Hanabi zou zijn. Gelukkig wist ik dat dat vuurwerk in het Japans is. Hier zouden we dan ook zeker naartoe gaan.
Na even de spullen te hebben neergelegd zijn we op weg gegaan naar een van de attracties van de stad: Meganebashi, wat brilbrug betekent. Dit is de locatie waar het fotospel uit Wie-Is-De-Mol 2010 is opgenomen. Je kan bij de brug naar beneden en langs het water lopen, waar allerlei koikarpers in zwemmen!
Hierna zijn we nog naar een tempel gegaan, maar daar hebben we er nu wel genoeg van gezien. Daarna zijn we maar naar het park gelopen waar ‘s avonds het vuurwerk zou zijn. Onderweg werd de stroom jongeren steeds groter (sommigen in mooie Yukata) en we moesten steeds meer zwaaien. Sommigen wilden zelfs met ons op de foto :P . In het park was een band aan het spelen en de mensenmassa werd steeds groter die kwam zitten om op het vuurwerk te wachten.
Om half 9 was het moment eindelijk daar werd er afgeteld. En toen kwam er een vuurwerkshow, niet normaal. 45 minuten hebben we zitten kijken naar het meest fantastische vuurwerk dat zo nu en dan met ernstig harde knallen uiteenspatte!
Hierna stroomde iedereen zo ongeveer weg (ook tussendoor omdat het vuurwerk twee keer stopte, om daarna gewoon weer 30 minuten door te gaan), maar kwam er een of andere Japanse diva op het podium. Dat klonk toch wel erg interessant en was nog best goed ook. En het mooie van Japanse concerten is dat je gemakkelijk over alle hoofden heen kan kijken om het podium te zien. Aan het einde kwam waar we stiekem op gehoopt hadden (we hadden het eerder op de avond al in een andere tent gehoord), hij ging zijn Japanse versie van YMCA zingen XD. Als afsluiting kwam er nog een kwartier ge-’Arigatou Gozaimasu’ waarbij deze zanger in tranen uitbarstte en moesten we allemaal meezingen met ‘I love you baby, Fukushima, 僕らは、ふくしまが好き’, waar op een nogal aparte maar gemeende en ook wel grappige manier steun werd betuigd aan Fukushima en andere getroffen gebieden. Er was ook iets van 15000 euro opgehaald.
‘s Avonds zijn we nog even blijven hangen in het hostel om daarna maar eens goed te gaan slapen voor de volgende dag.

Posted from Nagasaki, Nagasaki Prefecture, Japan.

7 thoughts on “From A-Bomb site to A-Bomb site

  1. Hoi Edwin, wil ook even laten weten dat ik jou verhalen altijd lees. Echt leuk hoe jullie een hoop dingen anders beleven. Je schrijft erg boeiend en beeldend, sommige dingen zoals over de hoofden van een heel publiek kijken zie ik letterlijk voor me. Nog even genieten!! Zijn er van anderen eigenlijk ook nog verhalen te lezen?

Leave a Reply to Olga Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>