富士山 – Part 2

De afgelopen twee dagen is er weer veel gebeurd. Het laatste bericht was een nogal gehaaste post, aangezien we snel naar de Fuji-berg wilden vertrekken. Niet alles ging uiteindelijk als gepland, maar we hebben het wel naar onze zin gehad.

20110724-094433.jpg

20110724-094604.jpg

Nadat alle spullen in het hostel waren opgeruimd en iedereen klaar was voor vertrek, zijn we na een laatste foto met de metro vertrokken naar het centraal station van Tokyo. Op deze dag ging ook onze railpass in, zodat we vrij konden reizen met alle JR lijnen. Hier maakten we dan ook goed gebruik van door meteen een reservering te maken voor de Shinkansen, de snelste treinen van Japan. Als houders van de railpass mogen we ook reserveringen voor stoelen maken, zodat we in ruimere wagens kunnen zitten.
Vanaf Tokyo zijn we dus naar Odawara gegaan, omdat we zaten met onze bagage die we natuurlijk niet de berg op konden dragen. Op dit station moesten er lockers aanwezig zijn. Er waren er nog genoeg vrij om onze bagage in te doen, maar we zijn toch behoorlijk geholpen door een medewerker omdat het er allemaal niet echt lekker inpaste.
vanaf hier zijn we met de trein naar Kouzu gegaan en vanaf daar naar Gotemba waar we de bus konden nemen naar het vijfde station van de Subashiri-trail van de Fuji-berg, gelegen op 1962 meter. In Gotemba hebben we nog even naar ansichtkaarten gezocht, omdat er een postkantoor is boven op de berg waar we wel even gebruik van wilde maken om kaarten naar Nederland te sturen.
In de bus heb ik nog lang zitten praten met een Japanner over vanalles en nogwat. Hij zelf ging aan zijn vijfde beklimming beginnen. Toen ik hem vroeg over het spreekwoord: “je bent idioot als je Fuji nooit beklimt; je bent een dubbele idioot als je het twee keer doet”, zei hij dat hij inderdaad een superidioot was :P . Oja en Sudoku heet geen Sudoku in het Japans.

Daar stonden we dan, aan de voet van de berg, met 1500 meter beklimming te gaan. Achteraf gezien waren we misschien niet voorbereid genoeg, hoewel iedereen een trui bij zich had waren er enkele met een korte broek aan en dat bleek al gauw funest te zijn.
Aanvankelijk begon de beklimming goed, het stuk door het bos begon al zwaar met meer klimmen dan lopen, en het zesde station werd door iedereen makkelijk gehaald. Er was helaas al gauw te merken dat er behoorlijke verschillen in tempo waren, Tommy en Robert liepen achteraan, gevolgd door Bob, Lucas en Steven en Rene en ik liepen voorop. Bij de volgende stations ben ik dan ook wel even blijven wachten, maar heel lang stil zitten was niet verstandig. Omdat we de zonsopgang wilden zien, moesten we natuurlijk ‘s nachts klimmen en dan daalt de temperatuur behoorlijk. Rene en ik besloten daarom om maar met zijn tweeen verder te gaan en op de top te wachten op de rest.
De klim werd uiteindelijk vrij zwaar, maar nog goed te doen. De bodem veranderde van bosgrond naar vulkanische stenen (de Fuji-berg is een vulkaan), wat het klimmen er niet makkelijker op maakte. Toen we bij het achtste station aankwamen voegden twee trails zich samen. Het rustige bergpaadje waar wij op hadden gelopen veranderde in een rij, aangezien de andere trail veel en veel drukker was. Er liepen allerlei guided tours met oude mensen mee, die het tempo eruithaalden en er waren reisleiders die tot in het irritante schreeuwden om midden in de nacht hun groepen bij elkaar te houden. Dit maakte dat het laatste stukje tergend lang duurde: wat normaal een uur zou duren kostte nu het dubbele.
Om half 3 ‘s ochtends stonden Rene en ik dan dus boven aan de top. Helaas voor ons ging de zon uiteindelijk pas na half 5 op… Dat betekende dus dat we twee uur door moesten brengen in de vrieskoud (er lag ijs) met minimale bekleding. Rene had zelfs een korte broek aan! We hebben nog een half uurtje geslapen in een soort foetushouding, waarbij een rugzak vreemd genoeg nog als isolatiemateriaal kan dienen. Inmiddels had ik via sms van de rest gehoord dat Tommy en Robert vanwege de kou zijn gaan schuilen in een berghotelletje. Bob, Steven en Lucas waren ook weer terug gegaan. (Uiteindelijk bleek dat om half 4 de rij omhoog zo tergend langzaam ging dat ze er gewoonweg niet meer aan wilden beginnen.

Koukleumend, moe, bezweet en vies stond ik dan uiteindelijk te wachten op het straaltje zon dat aan de horizon zou verschijnen. Misschien is het juist de zware beproeving waar dit moment zijn schoonheid aan verdient, maar ook het magnifieke en vrij wolkvrije uitzicht maakte hier een echt plaatje van.
Rene en ik zijn verder nog even naar de andere kant van de krater gelopen en onze brieven gepost. Ik ben benieuwd wanneer ze aankomen. Daarna zijn we aan de afdaling begonnen. Op internet had ik gelezen dat de afdaling heel snel was aangezien we de meeste stukken van de berg af konden sliden door het mulle zand. Dat is inderdaad mogelijk, ik heb zelfs stukken van de berg afgerend, maar na een nacht zonder slaap is dat funest voor de knieen en energetisch niet mogelijk.
Bij het vijfde station zat de rest alweer een paar uur op ons te wachten. Samen zijn we verder met de Shinkansen naar Kyoto gegaan, waar iedereen zijn welverdiende douche nam.

Gisteravond is er niet meer echt wat gebeurd dan eten en slapen. Vandaag een nieuwe dag om Kyoto te gaan verkennen!

Posted from Kyoto, Kyoto Prefecture, Japan.

3 thoughts on “富士山 – Part 2

  1. Fantastische foto. Het moet een geweldige ervaring zijn geweest.
    Wij zitten dit hier in Luzy in de Morvan (zo’n 400 km onder Parijs) ook in tamelijk koude omstandigheden te lezen, maar het vriest gelukkig niet.

  2. Hee, het kaartje dat je hebt gestuurd is aangekomen :P Superleuk om je verhalen te lezen ^^ Ik zie je wel als je terug bent, veel plezier nog in ieder geval (:

Leave a Reply to Lianne Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>